Powiew, który burzy mury. Kazanie na Niedzielę Zesłania Ducha Świętego

Umiłowani w Chrystusie! Siostry, Bracia, i Wy wszystkie Osoby, które wymykacie się prostym podziałom tego świata, a które w oczach Boga jesteście równie wspaniałym, chcianym i ukochanym stworzeniem.

Spotykamy się dzisiaj w dniu szczególnym. W dniu, który tradycja nazywa narodzinami Kościoła – w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego, nasze polskie Zielone Świątki. Kiedy czytamy dziś Dzieje Apostolskie, widzimy obraz, który dla wielu z nas, chrześcijan wykluczonych, osób LGBT+, uchodźców, czy ludzi po prostu odrzuconych przez sztywne systemy religijne, jest boleśnie znajomy.

Uczniowie i uczennice Jezusa siedzą w zamkniętym pomieszczeniu. W Wieczerniku. Drzwi są zaryglowane z obawy przed światem. Z obawy przed systemem, który zabił ich Nauczyciela. Siedzą w strachu, w poczuciu bycia mniejszością, w niepewności co do tego, kim teraz są i co mają ze sobą zrobić.

Jakże często współczesny, instytucjonalny Kościół głównego nurtu przypomina taki właśnie zamknięty na głucho Wieczernik? Jakże często jest to twierdza strachu, w której rygluje się drzwi przed „innością”, przed nowoczesnością, przed nauką, przed miłością, która nie mieści się w ciasnych, patriarchalnych ramach?

Ale oto dzieje się coś niezwykłego. Bóg nie puka grzecznie do tych zamkniętych drzwi. Bóg nie wysyła petycji. Bóg wkracza jako nagły szum z nieba. Jako gwałtowny wicher.

Duch Święty – w języku hebrajskim Ruach, co jest słowem rodzaju żeńskiego; ożywcza, boska energia, tchnienie życia – nie jest delikatnym zefirkiem, który ma utulić uczniów w ich strefie komfortu. To jest huragan, który zrywa dachy, wyrywa okna z zawiasów i przewraca stoliki pełne starych, martwych dogmatów. To ogień, który nie pali po to, by niszczyć, ale po to, by wypalić lęk, uprzedzenia i faryzejską hipokryzję.

Zauważmy jedną, absolutnie kluczową rzecz: ten ogień, te języki, spoczęły na każdym z nich. Nie tylko na Piotrze. Nie tylko na mężczyznach. Nie było tam hierarchii, w której Duch najpierw wylał się na biskupa, potem na prezbiterów, a resztkom pozwolił spaść na wiernych. Nie. W tamtym Wieczerniku zadziałała radykalna równość niezależnego katolicyzmu. Bóg wylał swojego Ducha na każdego i na każdą. Duch Święty nie potrzebuje zgody żadnego trybunału, żadnej kongregacji ani żadnego synodu, by tchnąć swoją łaskę w osobę wykluczoną, w osobę queerową, w kobietę, w człowieka poszukującego.

Duch Święty nie jest własnością żadnej instytucji. Jest wolny. Wionie, kędy chce.

A potem następuje cud, który tak często jest źle rozumiany. Uczniowie wychodzą i zaczynają mówić różnymi językami, a każdy z tłumu rozumie ich w swoim własnym narzeczu. Zastanówmy się nad tym z perspektywy progresywnego chrześcijaństwa. Bóg nie sprawił, że nagle wszyscy zaczęli mówić jednym, ujednoliconym, „świętym” językiem. Bóg nie narzucił uniformizacji. Bóg nie powiedział: „od teraz wszyscy musicie być tacy sami, myśleć tak samo i kochać tak samo, żeby mnie zrozumieć”.

Wręcz przeciwnie! Duch Święty uhonorował różnorodność. Sprawił, że Ewangelia o miłości i wyzwoleniu zabrzmiała w każdym ludzkim doświadczeniu. Dzisiaj ten cud języków oznacza, że Bóg mówi biegle językiem osób transpłciowych. Bóg rozumie język miłości osób jednopłciowych. Bóg przemawia w języku osób w spektrum autyzmu, w języku zranionych przez Kościół, w języku tych, którzy stracili wiarę w instytucje, ale wciąż pragną Sacrum. Różnorodność nie jest grzechem, który trzeba wyplenić. Różnorodność jest językiem samego Boga, w którym manifestuje się piękno Stworzenia.

My, jako niezależni katolicy, jako chrześcijanie progresywni, jesteśmy wezwani, by być Kościołem otwartych drzwi. Nie możemy budować nowych Wieczerników, w których zamkniemy się przed ludźmi z innych obozów. Naszym zadaniem jest pozwolić Duchowi, by przez nas wiał i przewietrzył ten duszny świat.

Nie bójmy się ognia Ducha. Pozwólmy mu wypalić w nas to, co jest chęcią oceniania, potępiania i wykluczania. Zamiast budować mury z martwych liter prawa kanonicznego, budujmy mosty ze wzajemnego szacunku i radykalnej miłości, której uczył Jezus.

Przyjmijmy dzisiaj Ducha Świętego nie jako nagrodę za posłuszeństwo systemowi, ale jako siłę do rewolucji miłości. Idźcie w pokoju Chrystusa, bądźcie dumni z tego, kim jesteście, bo stworzył Was kochający Bóg. I niech wiatr Ducha niesie Was tam, gdzie świat najbardziej potrzebuje wyzwolenia.

Amen.