Tradycja Niezależnego Katolicyzmu, niestety niezbyt współcześnie znana, sięga do najwcześniejszego Kościoła Chrześcijańskiego. Kościół, po śmierci apostołów, składał się z autokefalicznych biskupów, będących niezależnymi biskupami, każdy z własnym Kościołem i jurysdykcją. Potem, bliżej drugiego wieku, kościół diecezjalny powstał w taki sposób, że biskup posiadał w swoim zarządzie kilka kościołów zależnych, każdy będący pod zarządem prezbitera (kapłana). Ale nadal w tym czasie biskupi pozostawali niezależni względem siebie zarówno jeżeli chodzi o doktrynę, jak i liturgię. Jedyne co łączyło owe niezależne kościoły była ich obecność w Synodach, które były zarówno regionalnymi, jak i międzynarodowymi spotkaniami biskupów, zwoływanymi w celu dyskusji spraw wiary i moralności. Najważniejsze z nich zostały potem nazwane Wielkimi lub Ekumenicznymi Soborami.

Z czasem, sobory te dały początek bardziej zjednoczonej strukturze kościoła z liderami w osobach Patriarchów, z których najbardziej wpływowi byli z Rzymu na Zachodzie i Konstantynopola na Wschodzie. Jednak nie wszyscy ważnie wyświęceni biskupi akceptowali zwierzchność Biskupa Rzymu lub Patriarchy Konstantynopola, lub zgadzali się ze wszystkimi doktrynami przyjętymi przez poszczególne sobory. W konsekwencji zawsze istnieli biskupi i kapłani niezależnych rytów, którzy chociaż podtrzymując sukcesję apostolską i świętą służbę kapłańską, nie należeli do Rzymskiego Katolicyzmu czy Wschodnich Kościołów Prawosławnych. 

Większość współczesnych niezależnych biskupów katolickich na zachodzie wywodzi swoją sukcesję apostolską z kościołów starokatolickich w Europie. Część z tych kościołów wywodzi swoją sukcesję z „Oud Katholieke” lub Kościoła Utrehtu w Niderlandach, który odłączył się od Rzymu w A.D. 1724. Kościoły Starokatolickie wzięły swój początek z czasów Pierwszego Soboru Watykańskiego w A.D. 1870. Główną kwestią, która miała wpływ na ich powstanie był sprzeciw wobec doktryny o nieomylności papieża wydanej przez wspomniany Sobór. Doktryna ta dawała biskupowi Rzymu prawo do wypowiadania się jako najwyższy nauczyciel i prawodawca Kościoła Rzymsko katolickiego w sprawach wiary i moralności wolne od błędów na mocy Ducha Świętego. Po ogłoszeniu tego dogmatu, znaczna liczba rzymskich teologów, kapłanów i świeckich utworzyła niezależne kościoły katolickie w Niemczech, Szwajcarii, Austrii i Francji, natomiast w 1897 roku Polski Narodowy Kościół Katolicki powstał w USA i Kanadzie. Wspólnie te Kościoły Katolickie poza jurysdykcją Rzymu stały się znane jako Kościoły Starokatolickie.

Razem z większością Niezależnych Kościołów Katolickich, Zjednoczony Ekumeniczny Kościół Katolicki ma ważną i niepodważalną Sukcesję Apostolską pochodzącą z Kościoła Rzymsko katolickiego, a zatem pozwalającą na ważne sprawowanie wszystkich siedmiu sakramentów świętych. Zjednoczony Ekumeniczny Kościół Katolicki, formalnie powołany w 2001 roku, zgodnie z większością Niezależnych Kościołów Katolickich i Starokatolickich uznaje siedem Wielkich lub inaczej zwanych Ekumenicznymi Soborów. Są to: I Sobór w Nicei w A.D. 323, I Sobór w Konstantynopolu w A.D. 381, Sobór w Efezie w A.D. 431, Chalcedonie w A.D. 451, II i III Sobór w Konstantynopolu w A.D. 553 i 680, II Sobór w Nicei w A.D. 787. Kościół nasz uznaje również doktrynalne nauczanie niepodzielonego Kościoła do czasu Wielkiej Schizmy w A.D. 1054.