Jako biskup, wielokrotnie spotykam się z pytaniami o moje korzenie duchowe oraz ważność sprawowanych przez nas sakramentów. Sukcesja apostolska to fundament, który nierozerwalnie łączy nas z wczesnym Kościołem chrześcijańskim i samymi Apostołami. W tej sekcji pragnę przybliżyć Wam, czym jest ten niezwykły dar z perspektywy naszej starokatolickiej tradycji, oraz przedstawić historyczne linie mojej sukcesji biskupiej.

Sukcesja Apostolska w Teologii Starokatolickiej

Z perspektywy starokatolickiej sukcesja apostolska nie jest jedynie „mechanicznym” czy wręcz „magicznym” przekazywaniem władzy święceń przez sam fizyczny akt nałożenia rąk (tzw. sukcesja taktylna). Choć historyczny episkopat i zachowanie formy są dla nas absolutnie kluczowe dla zagwarantowania ważności sakramentów, rozumiemy sukcesję o wiele głębiej.

Dla starokatolików sukcesja to przede wszystkim sukcesja żywej wiary, nauczania i trwania we wspólnocie. Zgodnie z nauką wczesnych Ojców Kościoła (w szczególności św. Cypriana z Kartaginy), biskup uosabia jedność swojego Kościoła lokalnego, jednocześnie łącząc go z Kościołem powszechnym. Sukcesja nie istnieje w próżni i nie jest prywatną własnością biskupa – jest ściśle związana z Kościołem. To znak i historyczna gwarancja, że trwamy w tej samej wierze, którą głosili Apostołowie, i że sprawujemy dokładnie tę samą Eucharystię. Odrzucamy przy tym autorytaryzm i papocentryzm. Episkopat to struktura służebna, dar, który pozwala nam sprawować sakramenty z pełnym teologicznym i historycznym ugruntowaniem, w duchu bezwarunkowej otwartości na każdego człowieka.

Moja Konsekracja Biskupia

Zostałem konsekrowany na biskupa 25 sierpnia 2012 roku w Warszawie. Moim głównym konsekratorem był Arcybiskup Terry Flynn ze Zjednoczonego Ekumenicznego Kościoła Katolickiego (United Ecumenical Catholic Church). Poprzez tę konsekrację zostałem włączony w historyczny łańcuch episkopatu, który, dzięki bogactwu tradycji niezależnego nurtu katolickiego, krzyżuje się w wielu punktach, zbierając w jednym miejscu potężne strumienie chrześcijaństwa.

Linie Sukcesji Biskupiej

Zgodnie z dokumentacją metrykalną i kanoniczną, moje święcenia biskupie łączą w sobie najważniejsze tradycje apostolskie (jest to wynik historycznej praktyki sub-kondycyjonalnego przekazywania święceń przez niezależnych biskupów dla budowania jedności i niepodważalności święceń). Do głównych linii moich święceń należą:

  1. Linia Starokatolicka (Utrechcka): Pochodząca bezpośrednio z Kościoła Starokatolickiego Holandii, od którego wywodzi się cały nasz ruch. Kluczową postacią w tej linii jest bp Arnold Harris Mathew, który na początku XX wieku konsekrowany został przez arcybiskupa Utrechtu, przynosząc niepodważalną starokatolicką sukcesję do świata anglosaskiego, skąd z czasem trafiła ona do niezależnych jurysdykcji i do naszego Kościoła.
  2. Linia Rzymskokatolicka (Brazylijska): Wywodząca się w prostej linii od rzymskokatolickiego arcybiskupa Carlosa Duarte Costy, który w 1945 roku odłączył się od Watykanu i założył Brazylijski Katolicki Kościół Apostolski (ICAB). Dzięki tej gałęzi posiadamy całkowicie spójną, uznawaną przez Rzym episkopalną sukcesję dotykową.
  3. Linia Syryjsko-Antiocheńska (Wschodnia): Mająca swoje źródło w starożytnym Patriarchacie Antiocheńskim. Sukcesję tę przeniósł na Zachód arcybiskup Joseph René Vilatte (Mar Timotheus), konsekrowany w 1892 r. przez biskupa Mar Juliusa I z mandatu Syryjsko-Prawosławnego Patriarchy Ignacego Piotra III. Linia ta łączy nas z bogatą spuścizną chrześcijańskiego Wschodu.
  4. Linia Anglikańska (Niezależna): Ugruntowana przez przed-rozłamowych biskupów Kościoła Anglii i wczesnych biskupów episkopalnych (m.in. linia bpa Arthura W. Brooksa), która nadaje naszemu episkopatowi pełen, ekumeniczny charakter.

Podsumowanie

Posiadanie tak silnej i zróżnicowanej sukcesji apostolskiej nie jest dla mnie ani dla naszej wspólnoty powodem do budowania barier, lecz powołaniem i zobowiązaniem. Dla nas – inkluzywnych katolików – ważność sakramentów jest narzędziem miłosierdzia. Nasze święcenia są pełnoprawne z punktu widzenia teologii sakramentalnej Kościoła powszechnego, jednak nasza misja to udostępnianie Bożej łaski wszystkim wierzącym, bez wyjątków. Historyczny episkopat i przekazywana z pokolenia na pokolenie wiara apostolska służą nam nie jako mur obronny, ale jako most, którym łaska wędruje na spotkanie tych, którzy bywają od niej niesprawiedliwie odsuwani.

Z modlitwą i apostolskim błogosławieństwem,

+ Szymon Niemiec